Ξερατό για πιάνο και δύο βιολιά

ΛΟΝΓΚ ΝΤΟΝΓΚ...
χτύπησε το γκονγκ
σύνθημα δίνει ξανά
να κουνηθούνε τα Θονγκ

Σαν το τρελό του χωριού
μες τη νύχτα ξυπνάω
ησυχία δε βρίσκω
μόνο ρίμες ξερνάω
κάτι μ' έχει πειράξει
διπλωμένος στα δύο
να κοιτάζω τη χέστρα
σα μουσκεμένο αιδοίο
στο στομάχι μου μέσα
η κατάσταση βράζει
και ο κάλπης Εμσή
για θριάμβους κομπάζει
τώρα οι λέξεις μαχαίρια
το στομάχι τρυπάνε
και σαν έξυπνες βόμβες
τους ντεμέκ κυνηγάνε
είναι το θαύμα της γέννας
οι σπασμοί με λυτρώνουν
τώρα ξερνάω φωτιά
οι γιαλατζί δε γλιτώνουν

ΑΦΟΡΙΣΤΗΣ...
της χέστρας ο εραστής
του σιφωνιού ποιητής
του ξερατού δαμαστής
το κατευθύνω σε σένα
σαν κώνειο να το πιεις
και να θυμάσαι καλά
πριν στον πάτο βρεθείς
την αρρώστια που μου έστειλες
εσύ θα γευτείς...

Γιεα, Μαδαφακαζ ιν ντα μαδαφακιν χάουζ... κόλιν ολ μα νίγκαζ!

Αντιπροσωπεύουμε φορέβα!